-Αα-α-α... Πρέπει να την κάνω από εδώ γρήγορα!
Έστριψε σε πολλά στενάκια και έμπαινε μέσα στο πλήθος για να χαθεί.
-*pant* *pant* Προς τα πού είναι τώρα οι άλλοι?! Πρέπει να τους βρω! Γρήγορα... γρήγορα... πρέπει να τρέξω... γρήγ-...
Ένα βήμα ακούστηκε πίσω του μέσα στα στενάκια έτσι όπως έτρεχε. Γύρισε για να δει αλλά δεν βρήκε κανέναν. Κρύος ιδρώτας έτρεχε το πρόσωπό του καθώς κατάλαβε τι γινόταν. Φυσικά ο καθένας θα τρόμαζε σε μία τέτοια κατάσταση. Έβγαλε μιά κραυγή και έτρεξε πιο γρήγορα μέχρι που βγήκε σε αδιέξοδο. Ένας αρκετά μεγάλος και αδιάβατος τοίχος εμφανίστηκε μπροστά του σβήνοντας κάθε ελπίδα διαφυγής.

-Δεν μπορεί να τελειώνει εδώ! Πρέπει να φύγωωωω!!
Ο ήλιος έριχνε την σκιά των σπιτιών στο μεγάλο τοίχος. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και μία ανθρώπινη σκιά εκεί. Μόλις την είδε αμέσως γύρισε και κοίταξε την οροφή του απέναντι σπιτιού. Τίποτα...
-Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό... ακούστηκε μία άλλη φωνή από επάνω του.
Τα μάτια του ορθάνοιχτα. Ήξερε ότι δεν είχε πολύ ακόμη... Κοίταξε ψηλά...
*γδουπ*
Έπεσα πάνω του και τον κάρφωσα αμέσως με το μαχαίρι μου στον σβέρκο. Έμεινε ακίνητος. Το έβγαλα και αμέσως ένα ποταμάκι αίμα κύλησε στο πάτωμα. Είχα πετύχει όπως πάντα τον στόχο μου στο σώμα του αντιπάλου.
-Α α... μου χάλασε αρκετό χρόνο. Τώρα θα πρέπει να ξαναγυρίσω πίσω στο σημείο συνάντησης. Και είναι μακριάααα! Αναρωτιέμαι πως τα πήγε ο Sato. Όχι ότι δεν θα τα έχει καταφέρει...

Σήκωσα το πτώμα και το έριξα σε μία γωνία μαζί με τα σκουπίδια.
-Κοινοί δολοφόνοι. Δεν μπορούν να αμυνθούν και θέλουν να σκοτώνουν κιόλας. Τουλάχιστον η ώρα πέρασε.
Έφυγα περπατώντας και βγήκα στον κεντρικό δρόμο ο οποίος εκείνη την ημέρα ήταν γεμάτος με κόσμο λόγω μίας τοπικής γιορτής. Διασκέδαζα αρκετά σε τέτοιες γιορτούλες. Αλλά πρώτα έπρεπε να συναντηθώ με τον Sato. Οπότε πήρα τον δρόμο προς τα πίσω και άρχισα να σκέφτομαι για το τι θα κάναμε αργότερα. Είχα να αγοράσω κάποια ρούχα γιατί αυτά ήταν λίγο διαλυμμένα από μία προηγούμενη καταδίωξη. Μετά πιστεύω πως θα ήταν ωραίο να πηγαίναμε να τα πίναμε. Καθώς προχωρούσα είδα κάτι συνάδελφους Marine να περνάνε λίγο πιο πέρα από εμένα. Πρέπει να ήταν του νησιού. Όμως ανάμεσά τους είδα και ένα παιδί.

Όχι πολύ μεγάλο αλλά ούτε πολύ μικρό. Με μιά κοφτή ματιά θα έλεγα πως ήταν κοντά στα 15. Το έπερναν μαζί τους. Το πλήθος ήταν πολύ μεγάλο και έτσι χάθηκαν εύκολα από τα μάτια μου. Δεν πολυέδωσα σημασία και έτσι συνέχισα. Κόντευα στο σημείο συνάντησης. Μετά από μερικά λεπτά φάνηκε και ο Sato με εκείνο το συνηθισμένο νυσταγμένο βλέμμα.
-Δεν άργησα και πολύ!
-Ναι καλά! Έλα στην θέση μου και θα σου' λεγα εγώ.
-Σιγάαα! Έλα άντε σήκω! Πάμε για λίγη διασκέδαση!
-Πώς ήταν ο δικός σου?
-Ο δικός μου?
-Αυτός που κυνήγησες! Ήταν δυνατός?
-Έτρεχε γρήγορα! Γι'αυτό άργησα.
-Δεν νομίζω να έχει τίποτα παραπάνω από αυτό, αυτό το νησί!
-Τί εννοείς?
-Οι δολοφόνοι που κυνηγήσαμε δεν ήταν καθόλου δυνατοί! Και επιπλέον αν ήταν τόσο αδύναμοι τότε γιατί οι Marines του νησιού δεν κάνουν τίποτα γι'αυτούς? Θα μπορούσαν εύκολα να τους πιάσουν. Δεν νομίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ?

-Όντως! Πώς γίνεται τόσο άχρηστοι να πέρασαν μέσα από τις άμυνες της βίλλας απαρατήρητοι? Και η δουλειά φάνηκε να έγινε από έμπειρο δολοφόνο. Αυτά τα σημάδια στα πτώματα δεν ήταν από κάποιον "νέο" στην δουλειά.
-Λες να το αναφέρουμε? Ή να κάνουμε κάτι μόνοι μας?
-Προς το παρόν ας το αφήσουμε έτσι όπως είναι. Έλα!
Σηκώθηκε και μπήκαμε μέσα στο πλήθος. Όμως αυτές οι υποψίες δεν έσβησαν από το μυαλό μου και συνέχισαν να γυρίζουν συνεχώς. Κι αν αυτοί που σκοτώσαμε δεν ήταν οι πραγματικοί δολοφόνοι? Αν ήταν απλοί άνθρωποι? Ή ακόμη κι αν υπήρχε κάποια κρυφή συμφωνία μεταξύ μερικών Marine και των εχθρών? Ή κι αν...
-Θα σκέφτεσαι για πολύ ώρα ακόμα?
-Ε?
-Ε? Ρωτάς ε? Σε ρωτούσα συνεχώς για το τι θα κάνουμε και εσύ με κοίταζες τον δρόμο. Άστο προς το παρόν και ας το διασκεδάσουμε. Δεν βρισκόμαστε συνεχώς σε γιορτές!
-Εντάξει!
-Άντε λοιπόν. Πού πάμε για αρχή?

-Θέλω να αγοράσω μερικά ρούχα.
-Οοοοκ τότε. Δεν νομίζεις πως έχουμε αρκετό καιρό να αναμετρηθούμε στην ταχύτητα?
-Ν-ναι?
-3,2...
-Ει-εεε περίμενε!
-1, πάμε!
Ξεκίνησε με τεράστεια ταχύτητα όπως πάντα. Το πλήθος δεν ήταν τίποτα γι'αυτόν. Όμως δεν θα έμενα πίσω! Άρχισα αμέσως με ένα άλμα στον τοίχο δίπλα μου και πήρα κι άλλη ώθηση από εκεί πατώντας γερά πάνω του. Πετάχτηκα μπροστά και τον εντόπισα. Ήταν στα 10 μέτρα μακριά μου. Οι άνθρωποι από κάτω τρόμαξαν που με είδαν έτσι στον αέρα. Έτσι κατάλαβε και ο Sato ότι είμουν πολύ κοντά του. Καθώς έπεφτα στον κόσμο πρόσεξα ένα μικρό κενό από όπου θα πέρναγα. Φώναξα και τράβηξα την προσοχή πολλών. Το μικρό κενό μεγάλωσε αφού όσοι με είδαν να πέφτω πάνω τους άρχισαν να σπρώχνονται μεταξύ τους. Με το που ακούμπησα το έδαφος ξεκίνησε ο πραγματικός αγώνας.

Με ένα βήμα πετάχτηκα μπροστά και ξεκίνησα τους ελιγμούς με χαμηλομένο το στήθος δίνοντάς μου έτσι μεγαλύτερη ώθηση προς τα μπρος. Δεν θα με νικούσε τόσο εύκολα! Τον έφτανα σιγά σιγά μέχρι που μου πέρασε κάτι από το μυαλό. Που ξέρουμε που θα σταματήσουμε και που να ήταν το μαγαζί που έψαχνα? Αυτή η απορία έμεινε καθώς θεώρησα σημαντικότερο τον αγώνα. 2 μέτρα ακόμη και τον περνούσα. 1 μέτρο. Πλέον είμασταν στην ίδια απόσταση. Οι ελιγμοί μας και οι απότομες στροφές καθιστούσαν σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα. Αν δεν είχες προπονηθεί σοβαρά όπως εμείς (λέμε τώρα) δεν θα τα κατάφερνες με τόσο κόσμο. Με κοίταξε και τότε γέλασε. Γέλασα και εγώ επειδή κατάλαβα τι θα έκανε. Shadow Step!

Τότε προετοιμάστηκα και εγώ για να κάνω το ίδιο. Φαινόταν το τέλος του δρόμου επιτέλους. Λογικά εκεί θα σταματούσαμε. Η απόστασή μεταξύ μας όμως δεν μεγάλωνε ούτε μίκραινε. Θα έκανε Shadow Step από στιγμή σε στιγμή. Shadow Step ήταν μία τεχνική με την οποία συγκέντρωνες όλο σου το σώμα σε έναν στόχο αυξάνοντας τρελά την ταχύτητά σου έτσι ώστε ο άλλος να νόμιζει ότι απλά εξαφανίστηκες και εμφανίστηκε πίσω από τον στόχο σου. Ο Sato ήταν πολύ έξυπνος αλλά καταλάθος αποκάλυψε την επόμενη κίνησή του η οποία θα ήταν μοιραία γι'αυτόν. Λογικά εκείνος θα έκανε Shadow Step σε κάποιον ο οποίος να ήταν κοντά στο τέρμα.
-Αν είσαι έτσι τότε δεν θα χάσω φίλε!
-Θα το δούμε! είπε...
Αυτό με ανυησύχησε κάπως.

Τον έβλεπα σιγά σιγά να παίρνει την κατάλληλη στάση και... εξαφανίστηκε. Όμως για κακή του τύχη ο στόχος μου ήταν ο ίδιος ο Sato. Μπόρεσα και συγκράτησα τις κινήσεις του μέσα στο Shadow Step και έτσι τον ακολούθησα με την ίδια ταχύτητα. Ξαναεμφανίστηκε επιτέλους. Ήταν ώρα να τον περάσω. Το Shadow Step μου έληξε όταν έφτασα από πίσω του και αμέσως πάτησα γερά στο έδαφος. Πετάχτηκα πολύ μπροστά έτσι ώστε να φτάσω πρώτος στο τέλος. Όμως κάτι πήγαινε στραβά. Το τέρμα είχε εξαφανιστεί και είχε αντικατασταθεί από ατελείωτο κόσμο. Γύρισα το κεφάλι μου και τον είδα να τρέχει στην αντίθετη κατέυθυνση. Κατάλαβα αμέσως τι έκανε. Επείτηδες μου έδωσε να καταλάβω την επόμενη κίνηση του για να κάνω το ίδιο και να τον φτάσω και έτσι να κανω το "τελευταίο" βήμα προς το τέρμα.

Αλλά εκείνος έκανε το Shadow Step του προς τα πίσω χωρίς να το καταλάβω εγώ. Μετά όταν έφτασε στον στόχο του πήρε την αντίθετη κατεύθυνση ενώ εγώ συνέχισα προς τα πίσω.
-Satoooooooooooooo!!!!!!!!!
Πήγα πλέον περπατώντας στο τέρμα αφού η ήττα μου ήταν σίγουρη.
-Μην βασίζεσαι σε στατιστικά πάντα. Δεν θα σου βγούν σε καλό.
-Ωωω μην μου το θυμίζεις... όμως ξέρεις κάτι?
-Ε? Τί?
-Περάσαμε παραπάνω από 20 μαγαζιά με ρούχα και βγήκαμε στην οδό που έχει τα μπαρ.
-Χαχαχαχαχα! Το ξέχασα αυτό! :[m066]:
-Τί είδους μυαλό έχεις!? :[m185]:
-Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι'αυτό χαχα.
-Τέλος πάντων! Άσε τα ρούχα και πάμε να πιούμε!
Κοντά εκεί που είμασταν είχε κάτι στενάκια και είπαμε να πάμε από εκεί να δούμε μήπως έχει τίποτα ανάλογο.

Καλύτερα θα ήταν να μην πηγαίναμε σε μπαρ δίπλα από τον δρόμο με τον πολύ κόσμο γιατί δεν θέλαμε να πάθουμε το ίδιο με την προηγούμενη φορά. Φανταστείτε 2 μεθυσμένους Marine να φωνάζουν και να τραγουδάνε μεθυσμένοι. Παραλίγο να μαλώσουμε και με τον μπαρμαν γιατί δεν μας έδινε και άλλο. Φυσικά αυτά μας τα είπαν όταν μετά ξυπνήσαμε γιατί δεν θυμόμασταν τίποτα. Έτσι όπως κατεβαίναμε κάτι σκαλιά πέρασε από το μάτι μας μία ταμπέλα που διαφήμιζε ένα μπαρ. Την ακολουθήσαμε και βγήκαμε επιτέλους στην είσοδο ενός μικρού. Μπήκαμε μέσα και προσέξαμε ότι δεν είχε πολύ κόσμο. Άλλες 2 παρέες κάθονταν σε 2 άκρες του μαγαζιού λες και ήταν μαλωμένοι. Καθίσαμε και εμείς σε μία γωνία και παραγγείλαμε σακέ.

Ο σερβιτόρος είχε μία βαθιά και άσχημη ουλή στο πρόσωπό του και τα δάκτυλά του φαίνονταν να είχαν πολλές πληγές και σημάδια. Εμένα προσωπικά δεν μου άρεσε αυτός ο τύπος. Γύρισα το κεφάλι μου και πρόσεξα πως και οι άλλες 2 παρέες δεν ήταν από συνηθισμένους ανθρώπους και πάνω από αυτό όλοι μας κοίταζαν άγρια. Μάλλον κατάλαβαν ότι είμαστε Marines.
-Δεν μου πολυαρέσουν πολύ αυτοί οι τύποι.
-Ούτε εμένα αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Προς το παρόν ας διασκεδάσουμε.
Ξεκινήσαμε να πίνουμε τότε χωρίς σταματημό μέχρι που οι αισθήσεις μας χαλάρωναν και καταλαβαίναμε πως πλησιάζαμε εκείνη την ονειρική κατάσταση.

Δεν σταματήσαμε όμως. Σε μιά στιγμή, ένας μεγάλος θόρυβος ακούστηκε λες και έσπασε κάτι. Το σακέ μου χύθηκε στο έδαφος και με εκνεύρισε λίγο αυτό. Γύρισα και είδα μία συμμορία 30 περίπου ατόμων... 30? Νομίζω ότι όταν μεθάς τα βλέπεις τριπλά οπότε λογικά κάπου στους 10 θα ήταν. Όλοι είχαν αγριόφατσες και μας κοιτούσαν σαν να ήθελαν να μας τσακίσουν. Πήγαν και κάθισαν κάπου στη μέση του μπαρ και έκαναν σήμα στις άλλες 2 παρέες στις άκρες του μπαρ. Εκείνοι σηκώθηκαν και πήγαν και έκατσαν μαζί με το μπουλούκι.
-Το συνηθισμένο! Και γρήγορα φίλε... διψάμε!! είπε ο πιο σωματαράς και με κοίταξε.
-Έρχεται!
Από τον τρόπο που μιλούσαν φαίνονταν γνωστοί με τον μπάρμαν.

Δεν δώσαμε και πολύ σημασία σε αυτούς. Αλλά κάποια στιγμή άκουσα κάτι για μια δολοφονία και για κάποια "πιόνια" που μάλλον αναφέρονταν σε ανθρώπους. Μπορεί και να άκουσα και κάτι άλλο. Πραγματικά δεν ήξερα τι έβλεπα ή τι άκουγα. Ο Sato ήταν στην ίδια κατάσταση με εμένα... μπορεί και χειρότερη. Τότε άρχισε να τραγουδάει δυνατά και σηκώθηκε με δυσκολία. Απέσπασε την προσοχή όλων. Έτσι όπως πήγαινε πέρα δώθε του έπεσε το σήμα των Marine και κατρακύλησε μπροστά στο τραπέζι του μπουλουκιού. Εκείνοι μόλις το είδαν νευρίασαν και ο αρχηγός τους (έτσι φαινόταν) έφτυσε στο πάτωμα.
-Αποτελειώστε τους...

Όλοι έβγαλαν τα σπαθιά και τα μαχαίρια τους. Κάποιοι κρατούσαν όπλα και μας σημάδευαν. Δεν πολυκαταλάβαινα την κατάσταση.
-Μην νοιάζεστε! Μεθυσμένος είναι. Δεν πειράζει! είπα για να τους καθησυχάσω.
*Βουβουβου* ακούστηκε ένα στιλέτο να κόβει τον αέρα και να περνά ξυστά από το κεφάλι μου. Αίμα έτρεξε από την μικρή γρατζουνιά που έκανε. Αυτό με ξύπνησε για τα καλά. Ο Sato όμως δεν καταλάβαινε ακόμη τίποτα και πλησίαζε τους άλλους. Έπιασα γρήγορα το τραπέζι και το πέταξα μπροστά ενώ τράβηξα τον φίλο μου και τον έριξα κάτω με το κεφάλι. Έβγαλα το μαχαίρι μου και τους κοίταξα.
-Ποιοί είστε?