Απόλυτο σκοτάδι....τίποτα αλλο....μόνο αυτό έβλεπα μπροστά μου....έβλεπα...πως; Τα μάτια μου ήταν κλειστά....Τι είχε γίνει; Γιατί είχα τα μάτια μου κλειστά; Εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό....Το φορτίο που μεταφέραμε...ο δρόμος...εκείνοι οι τύποι....η έκρηξη.....η έκρηξη σωστά!!! Με τίναξε μακρια. Και τότε εκείνος που με χτύπησε και τώρα;;;
Ένιωθα όλο μου το σώμα πιασμένο. Και ειδικά τα χέρια μου. Πονούσα σε όλο το σώμα αλλα ένιωθα και έναν καινούριο πόνο. Πονούσα στους καρπούς χεριών μου. Στους καρπούς; Μα πως;
Σιγά σιγά άρχισα να ακούω φωνές....Ποιοι ήταν; Ποιοι μιλούσαν; Η φωνή του ενός μου φαινόταν γνωστή. Τι γινόταν; Άρχισα να ανοίγω σιγά σιγά τα μάτια μου. Στην αρχή ήταν όλα θολά. Σιγά σιγά άρχισε να καθαρίζει η όραση μου και να βλέπω καλύτερα...Κοίταξα γύρω μου...ήμουν σε ένα ξύλινο δωμάτιο. Μπροστά μου ήταν δύο άνδρες που συζητούσαν σε έντονο ύφος. Τότε ο ένας έριξε το βλέμμα του πάνω μου και έκανε νόημα στον άλλον. Εκείνος γύρισε και με κοίταξε. Ήρθε σε εμένα. Έσκυψε στο κεφάλι μου βάζοντας το χέρι του στον ώμο μου.
-Καλά ξυπνητούρια Μινάτο, μου είπε χαμογελώντας

Αφού είχα παραλάβει το φορτίο με κρασιά απο το Miqueot οπως μου είχε πει ο smoker είχα ξεκινήσει για το Lyneel οπου και θα το παρέδιδα. Είχε ήδη περάσει μια ημέρα και απο οτι μου είπε ο καπετάνιος θα φτάναμε γύρω στο απόγευμα. Εγώ μιας και δεν είχα να κάνω τίποτα, καθόμουν στη κουπαστή και αγνάντευα τη θάλασσα. Δεν ξέρω γιατί, αλλα αν και πάντα γυρνούσαν διάφορα στο μυαλό μου και σκεφτόμουν το οτιδήποτε, όταν αντίκρυζα τη θάλασσα για κάποιο ανεξήγητο λόγο χαλάρωνα. Άδειαζε όλο μου το μυαλό και δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο.

Ενώ ήμουν απορροφημένος κοιτάζοντας τη θάλασσα, μια φωνή ήρθε να ταράξει την απόλυτη ησυχία.
-Σου αρέσει να κοιτάς τη θάλασσα;
Γύρισα το κεφάλι μου και είδα έναν άνδρα δίπλα μου. Είχε ακουμπισμένα τα χέρια στα κάγκελα και κοίταζε και αυτός τη θάλασσα.
-Ναι.
-Ισως γιατί δεν ταξιδεύεις και πολύ.
-Γιατί το λες αυτό;
-Ε να. Όταν ταξιδεύεις συνέχεια μετά απο λίγο καιρό σου φαίνεται ρουτίνα όλο αυτο. Και το βαριέσαι.
-Εδώ και πέντε χρόνια περίπου δεν έχω σταματήσει να ταξιδεύω. Αλλα και παλι η αγάπη που έχω για τη θάλασσα δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο.
-Χαχαχα.....Μοιάζουμε εμείς οι δυο. Και σε εμένα το ίδιο συμβαίνει. Είναι όντως πολύ ωραίο το συναίσθημα που σου προκαλεί. Αλλα...εσύ γιατί ταξιδεύεις τόσο πολύ;
-Είναι η δουλειά μου.
-Τι δουλεια κάνεις;
-Marine. Εσύ;
-Εμπορος. Εμπορικός σύμβουλος. Δουλεύω για την εταιρεία
-Την....εταιρεία;;;
-Την εταιρεία μεταφοράς ρε συ. Και όπως καταλαβαίνεις ταξιδεύω συχνά. Για να κλείνω τις συμφωνίες αλλα και να ελέγχω το εμπόρευμα
-Αχα....και μένεις στο Lyneel;; Δηλαδή....στις δύο βδομάδες που είσαι εκτός θάλασσας.
-Χαχαχαχα......Μ' αρεσει έτσι όπως το έθεσες. Ναι. Μένω στο Lyneel. Εκεί είναι....
Εκείνη τη στιγμή μας διέκοψε ένας απο τους άλλες ναυτες του πλοίου για να μου πει οτι με ήθελε ο καπετάνιος του πλοίου. Όποτε διακόψαμε τη συζήτηση μας στη μέση και έτσι την αφήσαμε για αργότερα.

Αφού πληροφορήθηκα απο τον ναύτη πως ο καπετάνιος ήταν στη καμπίνα του πήγα εκεί πέρα προκειμένου να μάθω γιατί με ζήτησε. Όταν μπήκα στο γραφείο του τον είδα να βάζει κάτι ντοσιέ σε ένα ντουλάπι.
-Κυριε Liberius, περάστε. Καθίστε, μου είπε και πήγα κάθισα στη καρέκλα μπροστά απο το γραφείο του ενώ εκείνος πήγε και κάθισε στη δική του.
-Ασφαλώς θα αντιληφθήκατε οτι σε λίγα λεπτά θα πιάσουμε λιμάνι.
-Σοβαρά; Ούτε που το πήρα είδηση. Χάζευα τη θάλασσα και ούτε που το αντιλήφθηκα.
-Καταλαβαίνω. Υπάρχει όμως κάτι που θα πρέπει να σας πω.
-Σας ακούω.
-Να. Δεν θα μπορέσουμε να ξεφορτώσουμε σήμερα όπως ήλπιζα.
-Γιατί; Συμβαίνει κάτι;
-Όχι, όχι. Τίποτα. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
-Τότε;
-Κοιτάξτε. Το όλο ζήτημα είναι απλως γραφειοκρατικό. Καταλαβαίνετε.
-Ομολογώ πως όχι.
-Είναι λίγο περίπλοκο το θέμα. Δηλαδή και να σας εξηγούσα δεν θα μπορούσατε να καταλάβαιτε.
-Και τότε πότε θα γίνει;
-Αύριο το πρωι.
-Το πρωι;
-Ναι. Αφού ξημερώσει.
-Αχα....Για να έχει φως και να βλέπετε τι συμβαίνει. Σωστά;
Μόλις το είπα αυτό ο καπετάνιος άλλαξε δέκα χρώματα.
Κάτι περίργο συμβαίνει εδώ
-Εεε;;;, Εεεεχμμμ....Όχι....Δηλαδή.....Τελοςπάντων. Όπως σας εξήγησα η εκφόρτωση των κιβωτίων θα γίνει αύριο. Οπότε μπορείτε να πάτε στη πόλη αν θέλετε και να τη γυρίσετε. Και μετά το πρωι.....
-Κατάλαβα, κατάλαβα. Οπότε λοιπόν, εφόσον δεν υπάρχει και κάτι άλλο να πούμε, να πηγαίνω. Θα τα πούμε αύριο το πρωι καπετάνιε. Αντίο.
-Αντίο, κύριε Liberius.....

Όταν βγήκα απο το γραφείο του καπετάνιου σκεφτόμουν αυτά που είπαμε. Μου φαινόταν πολύ περίεργο το ότι δεν ήθελε να ξεφορτώσουμε τώρα. Μου φάνηκε σαν κάτι να φοβόταν. Βέβαια μπορεί απλώς να ήταν της φαντασίας μου. Αφού πήρα τα πράγματα μου απο τη καμπίνα μου, πήφα στη γέφυρα του πλοίου. Όταν αποβιβάστηκα, είδα τον τύπο που μιλούσαμε προηγουμένως. Μιλούσε με κάποιον καο όταν τελειωσε τη συζήτηση του και με είδε ήρθε σε εμένα.
-Λοιπόν...τα είπατε με τον καπετάνιο;
-Ναι...αν και πιο πολύ ήταν σαν....
-Σαν να τα είπε μόνο αυτος!
-Χαχαχα....ακριβώς.
-Και τώρα; Τι θα κάνεις;
-Τι να σου πω, δεν ξέρω. Βεβαια αρχικά σκέφτομαι να παω να πιώ κάτι και μετά θα δείξει. Τι λες; Είσαι;
-Ευχαρίστως αλλα δεν γίνεται. Πρεπει να πάω στην οικογένεια. Οπότε...
-Καταλαβαίνω. Κάποια άλλη φορά τότε.
-Σίγουρα. Λοιπόν. Χάρηκα που σε γνώρισα και ελπίζω να τα ξαναπούμε κάποια στιγμή. Αντιο.
-Αντίο φίλε μου....
Καθώς έφευγε θυμήθηκα οτι δεν ήξερα το όνομα του. Πήγα να τον φωνάξω αλλα αλλα είχε ήδη αποκρανθεί.
-Ε, δεν πειράζει. Την αλλη φορά.

Έφυγα απο το λιμάνι λοιπόν και μπήκα στη πόλη. Αφού ρώτησα κάποιους περαστικούς που θα μπορούσα να βρω κάποιο μπαρ-πανδοχείο και μου είπαν πήγα εκεί. Όταν μπήκα μέσα είδα σε κάποια τραπέζια κάποιους να πίνουν και να χαζογελάνε, ενώ σε κάτι άλλα να παίζουν χαρτιά. Εγώ πήγα κατευθείαν στο μπαρ και είπα στον μπάρμαν να μου φέρει λίγο κρασί. Ενώ λοιπόν καθόμουν και έπινα ήσυχα ήσυχα το κρασάκι μου, με πλεύρισαν κάτι τύποι οι οποίοι χαζογελούσαν.
Ωχ....μπελάδες μυρίζομαι
-Δεν σε έχω ξαναδει στο μαγαζί.
-Λογικό. Πρωτη φορά έρχομαι.
-Έτσι απλά ήρθες ή ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο;
-Για να πιω ένα ποτό ήρθα και....ότι αλλο προκύψει.
-Δηλαδή;
-Ξέρω 'γω....κανα χαρτάκι;
-Ξέρεις να παίζεις χαρτιά;
-Μη φανταστείς τίποτα περίεργο. Τα απλά παιχνίδια.
-Σαν το πόκερ ας πούμε;
-ΠΟΚΕΡ;;!!! Έχω ακούσει πολλά για αυτό το παιχνίδι, αλλα δυστυχώς δεν ξέρω να παίζω.
Κοιτάχτηκαν αμέσως μεταξύ τους και χαμογέλασαν πονηρά. Που να 'ξεραν.
-Τι σύμπτωση. Εμείς ξέρουμε πόκερ!
-Σοβαρά μιλάς;
-Φυσικά. Θα ήθελες να σε μάθουμε;
-Τι καλοί άνθρωποι που είστε! Πολύ ευχαριστως.
-Ωραία. Πάμε να καθίσουμε σε ένα τραπέζι και να αρχίσουμε.
-Πάμε.....ευκαιρία να βγάλω λίγο χρήμα, σκέφτηκα ενώ προσπαθούσα να κρύψω τη χαρά μου

Μόλις καθίσαμε στο τραπέζι, άρχισαν να μου εξηγούν τους κανόνες και τι κερδίζει τι. Πριν αρχίσει να μου τα εξηγεί ο kreik-έτσι έλεγαν τον τύπο που μου είπε να παίξουμε χαρτιά- ζήτησα ένα χαρτί για να τα γράψω. Και οι τέσσερις τους δεν είχαν σταματήσει να κοιτιούνται μεταξύ τους και να χαμογελάνε πονηρά. Λογικό ήταν. Νομίζανε πως θα έβγαζαν γρήγορο και εύκολο χρήμα. Δεν ήξεραν όμως τι τους περίμενε.



Είχαν πάει πάσο οι υπόλοιποι απο τη παρτίδα και παίζαμε εγώ με τον Kreik
-Φουλ του βαλέ με ντάμες!
-Ε όχι! Δες εδώ... δεν είναι καταπληκτικό φύλλο;
-Φυσικά! είπε γεμάτος χαρά ο Kreik και πήγε να πάρει τα χρήματα.
-Αλλα....
-Αλλα τι;;;!!!
-Εγώ, έχω στο χέρι μου....να δεις πόσοι είναι;; Ένας, δύο, τρεις...Τέσσερις ρηγάδες. Και απο οτι βλέπω στις σημειώσεις μου, αυτό είναι καλύτερο φύλλο. Σωστά;
-Φουυυ ....Νίκησες....και πάλι
-Τι να πω....η τύχη του πρωτάρη , είπα μαζεύοντας τα χρήματα.
-Απο οτι φαίνεται τελειώσαμε, είπα και σηκώθηκα απο το τραπέζι.
-Αλλα ρε παιδιά....πραγματικά δηλαδή αισθάνομαι άσχημα. Ήσασταν τόσο ευγενικοί, με μάθατε να παίζω πόκερ και εγώ σας πήρα τα χρήματα. Έτσι μου έρχεται να σας τα χαρίσω.
Αμέσως σήκωσαν τα βλέμματα τους και με κοίταξαν
-Αλλα όχι ....αυτό δεν θα ήταν σωστό . Λοιπόν παιδιά. Σας ευχαριστώ πολύ για το παιχνίδι. Ελπίζω να ξαναπαίξουμε κάποια στιγμή, είπα και πήγα προς το μπαρ

Έβαλα τα χρήματα στη τσέπη έχοντας ένα αυτάρεσκο χαμόγελο. Πήγα στο μπαρ και ζήτησα απο το μπαρμαν να μου δώσει ένα μπουκάλι κρασί.
-Πάντως δεν φαίνεσαι για τύπος που θα έκλεβε.
Εγώ γύρισα το κεφάλι μου να δω ποιος ήταν εκείνος που μου το είπε αυτό. Είδα έναν τύπο, μακρυμάλλη, ο οποίος καθόταν δίπλα μου και μπεκρούλιαζε.
-Συγνώμη.... Τι είπες;
-Λέω δεν μου φαίνεσαι για τύπος που θα έκλεβε.
-Δεν νομίζω να έκλεψα κανέναν.
-Άμεσα όχι. Έμμεσα όμως;
-Τι θες να πεις;
-Οτι αυτό που έκανες ήταν σαν κλεψιά.
-Και γιατί αυτό;
-Γιατί τους άφησες να νομίζουν οτι δεν ξέρεις τι σου γίνεται, ενώ μόνο ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί πως είσαι πολύ καλός στο πόκερ.
-Άρα δεν τους έκλεψα....αυτοί ήταν πολλοί ηλίθιοι για να αντιληφθούν τη κατάσταση.
-Σε αυτό έχεις δίκιο. Πάντως είσαι όντως πολύ καλός....για την ηλικία σου.
-Χαχαχα....αν παίζεις σχεδόν κάθε μέρα με πρώην πειρατές, λογικό είναι να μάθεις να παίζεις καλά, όπως επίσης....
-Και να μάθεις διάφορα κόλπα.
-Ακριβώς. Και άλλωστε το πόκερ δεν είναι τίποτα παρα μια..."παραπλάνηση".
-Χαχαχα....Μ' αρέσεις. Πως σε μικρέ;
-Μινατο. Εσένα;
-Hyakkimaru. Λοιπόν Μινατο. Τι θα έλεγες απόψε να τα πιούμε μαζί;
-Μέσα, είπα και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας......

Την επόμενη μέρα το πρωι ξύπνησα στο δωμάτιο του πανδοχείου με έναν τρομερό πονοκέφαλο. Δεν ήξερα πως βρέθηκα εκεί, αλλα κατάλαβα απο το δωμάτιο οτι ήμουν στο πανδοχείο καθώς ήταν το κλασικό δωμάτιο ενός πανδοχείου. Μικρός χώρος, ένα κρεβάτι, ένα κομοδίνο, ένα μικρό τραπέζι και μια ντουλάπα. Βέβαια με βοήθησε να το καταλάβω και ένα κουτί με σπίρτα που υπήρχαν στο κομοδίνο με το όνομα του πανδοχείου. Αφού ντύθηκα γρήγορα κατέβηκα στο μπαρ να πιω κανα καφέ μπας και συνέλθω. Δεν κάθισα πολύ γιατί έπρεπε να φύγω γρήγορα για το λιμάνι καθώς έπρεπε να είμαι εκεί για την εκφόρτωση. Έτσι άρχισα να τρέχω στο δρόμο, ενώ παράλληλα προσπαθούσα να φτιάξω και τα ρούχα μου, καθώς το πουκάμισο μου ήταν σχεδόν ξεκούμπωτο και το μισό απο έξω, στο ένα χέρι μόνο είχα περασμένο το παλτό μου, ενώ τα κορδόνια απο τις μπότες μου ήταν λυμένα. Πως κατάφερα και δεν έπεσα, ένας θεός ξέρει. Αλλα πάντως, όταν έφθασα στο λιμάνι, ήμουν μια χαρά.....Αν εξαιρέσει κανείς βέβαια το λαχάνιασμα.

Τελικά κατάφερα να φθάσω στο λιμάνι στην ώρα μου και έτσι φορτώσαμε τα φορτία. Αν και θεωρούσα πως εκεί θα τελείωνε η δουλειά μου, έκανα λάθος. Έπρεπε να είμαι και εγώ στη μεταφορά μέχρι το τελικό προορισμό. Και έτσι αφού βάλαμε όλα τα κιβώτια πάνω στο κάρο ξεκινήσαμε. Θα διασχίζαμε όλη τη πόλη περίπου καθώς το σημείο παράδοσης ήταν περίπου στο τέλος της πόλης. Εγώ καθόμουν πίσω μαζί με τα κιβώτια και ήμουν όρθιος έτσι ώστε να βλέπω καλύτερα το τι συνέβαινε στο δρόμο. Σε κάποια στιγμή είδα κάτι τύπους να τρέχουν μακρια απο το δρόμο και να κρύβονται κάπου
-Τι στο....
Ξαφνικά μια έκρηξη ακούστηκε, ενώ εγώ πετάχτηκα κάποια μέτρα μακρια. Όλο μου το σώμα πονούσε. Με το ζόρι μπορούσα να κινηθώ έστω και λίγο. Ακόμα και τα μάτια μου με το ζόρι να κρατούσα ανοιχτά. Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλα τίποτα. Ότι κίνησα πήγα να κάνω μου προκαλούσε τρομερό πόνο. Τότε μέσα στη σκοτεινιά που υπήρχε τριγύρω μου, τόσο απο τους καπνούς της έκρηξης και του κάρου που καιγόταν, τόσο και απο την αδυναμία μου να δω καθαρά λόγω του χτυπήματος μου, είδα εκείνους τους τύπους να πλησιάζουν στο φορτίο κρατώντας όπλα τα χέρια.
-Πρέπει....πρέπει.....πρέπει να σηκωθώ.
Αλλα τίποτα. Δεν μπορούσα να σηκωθώ με τίποτα. Τότε με πλησίασε ένας απο αυτούς. Με είδε που μέσα στο πόνο μου προσπαθούσα να σηκωθώ. Τότε μου χαμογέλασε και με χτύπησε με το κοντάκιο της καραμπίνας.........

Απόλυτο σκοτάδι....τίποτα αλλο....μόνο αυτό έβλεπα μπροστά μου....έβλεπα...πως; Τα μάτια μου ήταν κλειστά....Τι είχε γίνει; Γιατί είχα τα μάτια μου κλειστά; Εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό....Το φορτίο που μεταφέραμε...ο δρόμος...εκείνοι οι τύποι....η έκρηξη.....η έκρηξη σωστά!!! Με τίναξε μακρια. Και τότε εκείνος που με χτύπησε και τώρα;;;
Ένιωθα όλο μου το σώμα πιασμένο. Και ειδικά τα χέρια μου. Πονούσα σε όλο το σώμα αλλα ένιωθα και έναν καινούριο πόνο. Πονούσα στους καρπούς χεριών μου. Στους καρπούς; Μα πως;
Σιγά σιγά άρχισα να ακούω φωνές....Ποιοι ήταν; Ποιοι μιλούσαν; Η φωνή του ενός μου φαινόταν γνωστή. Τι γινόταν; Άρχισα να ανοίγω σιγά σιγά τα μάτια μου. Στην αρχή ήταν όλα θολά. Σιγά σιγά άρχισε να καθαρίζει η όραση μου και να βλέπω καλύτερα...Κοίταξα γύρω μου...ήμουν σε ένα ξύλινο δωμάτιο. Μπροστά μου ήταν δύο άνδρες που συζητούσαν σε έντονο ύφος. Τότε ο ένας έριξε το βλέμμα του πάνω μου και έκανε νόημα στον άλλον. Εκείνος γύρισε και με κοίταξε. Ήρθε σε εμένα. Έσκυψε στο κεφάλι μου βάζοντας το χέρι του στον ώμο μου.
-Καλά ξυπνητούρια Μινάτο, μου είπε χαμογελώντας

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε....αυτός που είχα μπροστά μου ήταν ο Hyakkimaru!! Ο τύπος με τον οποίο τα έπινα το προηγούμενο βράδυ. Πάντως κατάλαβα γιατί ένιωθα πόνο στους καρπούς μου. Τα χέρια μου ήταν δεμένα!
-Hya...Hykkimaru;; Τι...τι συμβαίνει; Που είμαστε;
-Στο χωριό μου. Το ηρωικό Terra Village
-Στο χωριό σου;
-Ναι....Αυτό το χωριό είναι δικό μου. Εγώ το διοικώ, εγώ το προστατεύω.
-Εχμ...Δεν ξέρω πόσο έχεις πιει, αλλα....αυτό εδώ είναι ένα δωμάτιο.
-Όχι αυτό βρε βλάκα....Αυτό είναι το μέρος οπου κάνουμε τις ανακρίσεις.
-Τις ποιες;;;!!!
-Τις ανακρίσεις!!! Και μιας και το έφερε η κουβέντα....Ας αρχίσουμε.
-Τι να αρχίσουμε;
-Τι δουλειά έχεις στο νησί;
-Τι πράγμα;;!!
-Ήρθες να κατασκοπεύσεις το χωριό μου;
-Τι να κάνω;;!!
-Σκοπεύετε να μας επιτεθείτε;
-Τι λες τώρα;;!!! Για ποιο πράγμα...
-Μην εξαντλείς την υπομονή μου!!!! Σου δίνω μια ευκαιρία εδώ μικρέ.
-Τι...τι ευκαιρία;
-Αν μου πεις αυτά που θέλω, σου υπόσχομαι να σε σκοτώσω χωρίς να πονέσεις. Αν όχι....
-Μάλλον κάνεις κάποιο λάθος.
-Δεν νομίζω μικρέ....Δεν νομίζω....

Έβαλε το χέρι στου τσέπη και κάτι έβγαλε.
-Λοιπόν....σύμφωνα με αυτό εδώ είσαι marine. Σωστά; O ensign Μinato D. Liberius.
-Δεν καταλαβαίνω. Τι σχέση έχει η δουλειά μου;
-Ασε αυτά που ξέρεις μικρέ. Τα ψέμματα τελειώσαν.
-Ποια ψέμματα;
-Δεν θα τα πάμε καλά. Ξέρεις....έπρεπε να το φανταστώ πως κάτι έκρυβες όταν μου είπες οτι σου έμαθαν ποκερ κάτι γέροι πειρατές.
-Αυτό είναι αλήθεια.
-Σοβαρά; Πως γίνεται ένας marine σαν και εσένα να κάνει παρέα με πειρατές;
-Πως γίνεται ένας ηλίθιος σαν εσένα να διοικεί ένα χωριό;
Μου χαμογέλασε. Γύρισε προς τα πίσω και μετά ξαναγύρισε σε εμένα. Μου έδωσε μια μπουνιά στο στομάχι και αμέσως μετά με χτύπησε στο κεφάλι λίγο πιο πάνω απο το μάτι και μου έσκισε το φρύδι και αίμα άρχισε τρέχει απο τη πληγή.
-Λοιπόν. Δεν θα το ξαναπώ. Ποιος είναι ο σκοπός σου εδώ; Ήρθες να κατασκοπεύσεις το χωριό μας;
-Ούτε καν ξέρω ποιο στο διάολο είναι το χωριό σου!! Γιατί δεν μπορείς να το καταλάβεις;
-Συνεχίζεις να το παίζεις χαζός ε; Καλά δεν έχει και πολύ σημασία.
-Τι εννοείς;
-Απο τη στιγμή που σε πιάσαμε πριν μάθεις κάτι και το μεταφέρεις στα αλλα σκυλιά, τελείωσε. Θα σε σκοτώσουμε και τέλος.
Τότε σφύριξε και δυο τύποι μπήκαν μέσα στη καλύβα.
-Πάρτε τον.....Ώρα να τελειώνουμε μαζί του......

Τότε και οι δυο ήρθαν και με πιάσαν απο τα χέρια, με σήκωσαν και βγήκαμε απο τη καλύβα. Αν και περίμενα οτι δεν θα μπορούσα να δω, καθώς ήταν λίγο σκοτεινά στη καλύβα και τώρα που βγαίναμε θα με τύφλωνε ο ήλιος, ωστόσο δεν συνέβη καθώς είχε αρχίσει να δύει και δεν ήταν πλέον τόσο έντονο το φως του. Όταν βγήκαμε, είδα τριγύρω μερικά χαμόσπιτα και μερικούς ανθρώπους να βρίσκονται εξω. Στη πλειονότητα τους ήταν, παιδιά, γυναίκες και γέροι. Προχωρήσαμε και σταματήσαμε περίπου στη μέση του χωριού. Εδώ θα γινόταν η εκτέλεση μου. Οι δυο άντρες που με κρατούσαν με άφησαν και στάθηκαν δίπλα μου. Ο Hyakkimaru βρισκόταν ακριβώς μπροστά μου και θριαμβολογούσε για το πως θα ήταν αυτή η εκτέλεση ένα μήνυμα στη παγκόσμια κυβέρνηση και άλλες τέτοιες βλακείες ενώ και οι κάτοικοι του χωριού ζητωκραύγαζαν για την..."νίκη" τους απέναντι στη κυβέρνηση. Τσ....Νίκη. Μα πως μπορούσαν οι άνθρωποι να ήταν τόσο ηλίθιοι; Αφού τελείωσε τον λόγο του και όλο το κατηγορώ του προς τη κυβέρνηση έστρεψε το ξίφος του σε εμένα.
-Λοιπόν marine....Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τη μοίρα σου;
-Φου....νομίζω πως αρκετά ανέχτηκα την ηλιθιότητα σου Hyakkimaru.
Χτύπησα με το πόδι μου τα αχαμνά του τύπου που ήταν στα αριστερά μου και με το κεφάλι μου χτύπησα τη μύτη εκείνου που ήταν στα δεξιά μου. Πήδηξα τότε κι πέρασα τα χέρια μου κάτω απο τα πόδια μου και τα έφερα μπροστά και χτύπησα τον άλλον που ήταν ακόμα διπλωμένος και κρατούσε την..."οικογένεια" και τον ξάπλωσα. Ένας άλλος έβγαλε το ξίφος του και έτρεξε και πάνω μου. Μόλις κατέβασε το ξίφος του εγώ έκανα ένα βήμα πίσω και σήκωσα τα χέρια ψηλά και έτσι το ξίφος του προσγειώθηκε στο σκοινί με το οποίο ήταν δεμένα τα χέρια μου και το έκοψε. Τότε έπιασα το χέρι του, τον χτύπησα τρεις φορές στα πλευρά και με τον αγκώνα μου το χτύπησα στη μέση του χεριού του και του πήρα το ξίφος με τον οποίο τον χτύπησα στα πόδια και τον έριξα κάτω.
Τότε στράφηκα προς τον Hyakkimaru.
-Κοίτα.....κοίτα τους Hyakkimaru....συνολικά στο χωριό σου πόσοι άνδρες που μπορούν να πολεμήσουν έχεις; Εφτά; Οχτώ; Δέκα; Ένας δεμένος και χτυπημένος marine ξάπλωσε τρεις απο αυτούς.....Αν δεν ήταν η παγκόσμια κυβέρνηση τότε το χωριό σου και οι κάτοικοι του θα είχαν γίνει βορά των πειρατών και κάθε είδους εγκληματία. Χάρη στη παγκόσμια κυβέρνηση μπορείτε να ζείτε μια ελεύθερη ζωή!!!!!!!!!!!!

Ο Hyakkimaru με κοίταξε με ένα βλοσυρό βλέμμα.
-Νομίζεις οτι εσείς στη παγκόσμια κυβέρνηση είστε τόσοι σημαντικοί, τόσο καλοί που ενδιαφέρεστε μόνο για το καλό των απλών ανθρώπων; Εσείς το μόνο που θέλετε είναι να ελέγχετε τους ανθρώπους, τις ζωές τους και να τους εκμεταλεύεστε! Να τους χρησιμοπιείτε όπως σας βολεύει!
-Τι πράγμα; Ποιος ηλίθιος τα λέει αυτά;
-Δηλαδή θες να μου πεις πως όποιος εναντιώνεται στην κυβέρνηση δεν τον συλλαμβάνουν ή ακόμα και τον εκτελούν;
-Μόνο οι πειρατές και οι επαναστάτες εναντιώνονται στη κυβέρνηση! Μόνο όσοι είναι εγκληματίες!
-Δηλαδή και αυτοί στην Ohara ήταν εγκληματίες; Τα μικρά παιδιά, οι γυναίκες και οι γέροι ήταν εγκληματίες;
-Τι σχέση έχει τώρα η Ohara;
-Τι σχέση έχει;;!!! Τι σχέση έχει;;!!! Τι έγινε κύριε Μινάτο, δεν ξέρετε τι έγινε στην Ohara;
-Οι κάτοικοι του νησιού ήθελαν να καταστρέψουν τον κόσμο! Αυτό έγινε! Και η κυβέρνηση το απέτρεψε και μας γλίτωσε όλους!
-Τι πράγμα;;;!!! Χαχαχαχα......Είσαι πολύ αστείος. Αλλα...αλλα....έχεις δίκιο....απόλυτο δίκιο. Ήθελε να καταστρέψει τον κόσμο! Τον δικό σας κόσμο! Έναν κόσμο μέσα στα ψέμματα, τον ρατσισμό και τον φόβο! Αυτό τον κόσμο ήθελαν να καταστρέψουν! Τον κόσμο που δημιουργήσατε για να έχετε όλους τους ανθρώπους σκλάβους σας!
-Δεν ξέρεις τι λες!
-Σοβαρά;;!! Ε τότε ας αφήσουμε τα ξίφη μας να μιλήσουν για μας και να μας πουν αυτά την αλήθεια!!!!

Αμέσως όρμηξε κατα πάνω του. Οι επιθέσεις του ήταν τόσο δυνατές και άγριες. Συνέχεια με χτυπούσε με τρομερό μίσος. Οτι μίσος είχε για τη κυβέρνηση θα το έβγαζε πάνω μου. Ξιφομαχούσαμε για αρκετή ώρα. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να είναι τόσο δυνατός. Βέβαια η αλήθεια ήταν πως εγώ ήμουν πολύ αδύναμος. Τόσο το χτύπημα απο την έκρηξη, τα χτυπήματα που μου είχε ρίξει ο Hyakkimaru αλλα και το αίμα που είχα χάσει με είχαν αποδυναμώσει. Αλλα όπως και να είχε δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω απο κάποιον σαν και αυτόν. Αλλα η δύναμη που έβαζε στα χτυπήματα του ήταν αρκετή για να με βάλει σε δύσκολη κατάσταση. Ήξερα πως έπρεπε να το τελειώνω γρήγορα γιατί μπορεί να είχε κάποιο άσχημο αποτέλεσμα. Ο Hyakkimaru συνέχισε να με σφυροκοπάει ενώ εγώ το μόνο που έκανα ήταν να αμύνομαι των επιθέσεων. Σε κάποια στιγμή έτσι όπως είχε χτυπήσει με το σπαθί του το δικό μου, άρχισε να το πιέζει προκειμένου να μου προκαλέσει το τελειωτικό χτύπημα. Τότε ήταν που ήρθε λίγο πιο κοντά μου και βρήκα την ευκαιρία. Τον κλώτσησα στο στομάχι και εκείνος παραπάτησε. Αμέσως τον έπιασε και άρχισα να του ρίχνω μπουνιές στο κεφάλι. Του έσπασα τη μύτη και άρχισε να τρέχει αίμα. Τόσο απο εκεί όσο και απο το χείλος του που κόπηκε απο ένα απο τα χτυπήματα μου. Τότε τον έπιασα και τον έριξα κάτω. Κλότσησα το ξίφος απο το χέρι του μακριά. Έβαλα το δικό μου στο λαιμό του.
Οι κάτοικοι του χωριού μας κοιτούσαν απογοητευμένοι καθώς γνώριζαν τι θα ακολουθήσει.
-Αν θέλετε να ζήσει, τότε μέσα σε ένα λεπτό να μου έχετε φέρει τα πράγματα μου!!!!, τους φώναξα.
Ένα δυο λεπτά αργότερα ήρθε ένα μικρό αγόρι και μου τα έδωσε. Εγώ είχα στο ένα χέρι το ξίφος μου και το είχα κοντά στο λαιμό του και με το άλλο "φόρεσα" τα πράγματα μου.
-Κοίτα γύρω σου ηλίθιε Hyakkimaru.....Το χωριό σου είναι γεμάτο γυναικόπαιδα και γέρους. Ξέρεις γιατί ζείτε μια ειρηνική ζωή; Γιατί δεν σας έχουν σφάξει ακόμα οι πειρατές; Γιατί υπάρχουμε εμείς. Η παγκόσμια κυβέρνηση. Αυτό να το βάλεις καλά στο ηλίθιο μυαλό σου.
Έβαλα το χέρι μου στη τσέπη και πήρα ένα χαρτί το οποίο του πέταξα πάνω του.
-Εδώ είναι το μέρος όπου πρέπει να παραδωθούν τα κιβώτια με το κρασί. Αν μέχρι αύριο το πρωι, δεν βρίσκονται όλα εκει πέρα, τότε θα έρθω εδώ, και αυτό που συνέβη στην Ohara μπροστά σε αυτό που θα κάνω σε εσένα και τους κατοίκους του χωριού σου, θα φαντάζει σαν κάτι ονειρικό. Και να θυμάσαι. Ο λόγος που υπάρχει ακόμα η παγκοσμια κυβέρνηση ξέρεις ποιος είναι; Το οτι όποιος τα έβαλε μαζί της το μόνο που απέμεινε απο αυτόν ήταν οι στάχτες του. Αντίο....Hyakkimaru, του είπα και άρχισα να προχωράω για να φύγω απο το χωριό και να επιστρέψω στη πόλη